نقش قیام ۱۵ خرداد در تشخیص ظالم و مظلوم

سال ۱۳۴۲ ایرانی ها عید نوروز نداشتند؛ به خاطر جنایت شاه و کشتار طلّاب دینی در مدرسه فیضیه قم، علما و از جمله امام برای نوروز، اعلام عزا کردند.
چون برای علما و مراجع مسجل شده بود که شاه و اسرائیل به جنگ قرآن آمده اند. به تعبیر امام خمینی، بنی امیه در واقعه کربلا به زنان و اسرا رحم نکرد چون اساسا نمی خواست خاندان پیامبر باشند. اسرائیل و شاه هم می بینند قرآن و اسلام سد راه آنهاست، لذا می خواهند اساس آن را از بین ببرند.
کار امام، از نوروز تا خرداد افشاگری بود تا اینکه در سحرگاه ۱۵خرداد ۱۳۴۲ ماموران شاه به خانه امام یورش بردند و امام را دستگیر کردند. این خبر برای شعله ور شدن غیرت دینی مردم کافی بود. اوج آن قیام مردم ورامین بود که کفن پوشان، عزم تهران کردند.
اینکه "ما باشیم و امام ما زندان باشد" برای مسلمانی که زخم غربت ۱۱ امام معصوم را در سینه دارد، داغ بزرگی است؛ از این رو قیام ۱۵خرداد، نماد غیرت دینی ایرانی هاست. ماموران شاه، آن روز با سلاح سنگین به سمت کفن پوشان ورامین حمله کردند. آن هم روی پل باقرآباد که هیچ راهی برای نجات مردم نبود.

امام به خاطر این جنایت شاه، ۱۵خرداد را برای همیشه عزای عمومی اعلام کرد.
این روز، این عزا بیش از هرچیزی غربت مردم ایران قبل انقلاب را نشان می دهد. بیش از هرچیزی، ظلم و دیکتاتوری سلطنت پهلوی را نشان می دهد. بیش از هرچیزی، وابستگی شاه به اسرائیل و آمریکا را نشان می دهد.
 قیام ۱۵ خرداد بیش از هرچیزی تشت رسوایی جلّادان سلطنت طلب را بر زمین می اندازد تا در گذر تاریخ، جای ظالم و مظلوم عوض نشود.

یادداشت: احمد ملاشاهی